Wat gebeurt er met jouw boodschap zodra een gesprek spannend wordt? Roxanna over medewerkers aanspreken, helder blijven en contact houden.
Je weet eigenlijk al een tijdje dat je het gesprek moet voeren. Een collega komt afspraken steeds net niet na. Een medewerker laat gedrag zien waar je last van hebt. Of er gebeurt iets in een samenwerking waar je iedere keer met een vervelend gevoel vandaan komt. Je neemt je voor om het bespreekbaar te maken. Alleen komt het moment nooit helemaal goed uit. Je wilt eerst even kijken of het nog een keer gebeurt. Je hebt nu geen tijd om er rustig voor te gaan zitten. Of je denkt: misschien maak ik het groter dan het is. Dus wacht je. En ondertussen voer je het gesprek wel. Alleen niet met degene om wie het gaat. Je voert het in je hoofd. Onderweg naar huis bedenk je wat je eigenlijk had willen zeggen. Je bespreekt de situatie met iemand anders. Bij een volgende gebeurtenis denk je: zie je wel, daar gaan we weer. Het gesprek dat je uitstelt, verdwijnt daarmee niet. Het krijgt steeds meer lading. Je reageert allang op wat je nog niet hebt uitgesproken Dat vind ik interessant aan gesprekken die we voor ons uitschuiven. We denken soms dat we iets nog niet bespreekbaar hebben gemaakt, terwijl het waarschijnlijk al invloed heeft op hoe we met de ander omgaan. Misschien ben je korter in je reactie. Houd je iets meer afstand. Controleer je vaker of iets wel gebeurt. Of merk je dat je irritatie inmiddels veel sneller oploopt. De ander kent ondertussen jouw binnenwereld niet. Die weet misschien helemaal niet dat jij al drie weken ergens mee rondloopt. En zo kan er een behoorlijk verschil ontstaan tussen wat er feitelijk tussen jullie is besproken en het verhaal dat zich ondertussen in jouw hoofd heeft ontwikkeld. Waarom voer je het gesprek eigenlijk nog niet? Bij lastige gesprekken gaat veel aandacht naar de vraag: hoe moet ik dit zeggen? Welke woorden gebruik ik? Hoe geef ik feedback? Hoe zorg ik dat iemand zich niet aangevallen voelt? Nuttige vragen. Ik vind een andere vraag minstens zo interessant: Wat probeer je te voorkomen door het gesprek niet aan te gaan? Misschien wil je de goede relatie behouden. Je verwacht weerstand. Je bent bang dat iemand emotioneel reageert. Je twijfelt of jouw irritatie wel terecht is. Of je weet dat je na het uitspreken van je grens ook consequent moet zijn. Dan vertelt het uitstellen van het gesprek je iets. Over wat jij spannend vindt. Over wat je belangrijk vindt. En misschien ook over wat jij nodig hebt om steviger in dat gesprek te kunnen staan. Dat is precies waarom ik werk zo vaak als een spiegel zie. Situaties waar je steeds tegenaan loopt, zeggen iets over de mensen met wie je werkt en kunnen tegelijkertijd waardevolle informatie geven over jezelf. Voorbereiden begint daarom al vóór je eerste zin Wanneer je een lastig gesprek voor je uitschuift, zou ik daarom niet meteen beginnen met het schrijven van de perfecte openingszin. Pak eerst eens een vel papier en maak onderscheid tussen drie dingen: 1. Wat is er feitelijk gebeurd? Wat heb je daadwerkelijk gezien, gehoord of afgesproken? Beschrijf het zo concreet dat een camera het bij wijze van spreken had kunnen registreren. 2. Welk verhaal heb jij daar inmiddels van gemaakt? Welke conclusies trek je over de ander? Welke verwachting heb je over hoe het gesprek zal verlopen? En welke betekenis geef je aan wat er gebeurd is? 3. Wat wil jij bespreekbaar maken? Waar gaat het je werkelijk om? Wat wil je dat de ander na het gesprek begrijpt en wat heb jij zelf uit te spreken? Alleen dat onderscheid kan al veel rust geven. Je hoeft dan niet het hele verhaal dat zich in je hoofd heeft opgebouwd mee te nemen naar het gesprek. Je kunt terug naar wat er daadwerkelijk speelt en van daaruit contact maken. Misschien is het gesprek niet het lastigste deel Een lastig gesprek vraagt natuurlijk communicatieve vaardigheden. Luisteren, vragen stellen, helder formuleren en kunnen omgaan met een reactie die anders is dan je had gehoopt. En toch begint er vaak al iets vóórdat je tegenover elkaar zit. Bij jezelf. Bij de spanning die je voelt, de aannames die je hebt opgebouwd en de reactie die je probeert te voorkomen. Dus als er op dit moment een gesprek door je hoofd speelt dat je nog niet hebt gevoerd, begin dan eens hier: Wat probeer ik te voorkomen door dit gesprek uit te stellen? En als je daar een antwoord op hebt: Wat vraagt het van mij om het wél aan te gaan? Misschien wordt het gesprek daarmee niet ineens comfortabel. Je stapt er waarschijnlijk wel een stuk bewuster in. Het uitstellen van lastige gesprekken is één van de tien situaties uit De Werkspiegel™ . Een praktische spiegel voor professionals en leidinggevenden die nieuwsgierig willen kijken naar wat terugkerende situaties op hun werk over henzelf kunnen vertellen. De Werkspiegel gebruikt daarvoor onder andere situaties rond verantwoordelijkheid, delegeren, grenzen, aanpassen en frustratie wanneer anderen niet in beweging komen. Download hier De Werkspiegel TM
Het interessante aan irritatie is dat je eerste reactie vaak razendsnel komt. Wat irritant. Waarom doet hij dat nou weer? Kan ze dat niet gewoon zelf bedenken? Daar gáán we weer. En voor je het weet, zit je midden in je oordeel. Heel menselijk. Maar als je daar even vertraagt, kun je iets anders onderzoeken. Niet: mag ik me hier wel aan ergeren? Wel: waarom raakt juist dit mij? Stel dat je collega steeds te laat komt. Misschien ontdek je dat betrouwbaarheid voor jou ontzettend belangrijk is. Of dat jij hard je best doet om rekening te houden met de tijd van anderen en verwacht dat anderen dat ook doen. Dat geeft je andere informatie dan alleen: Mijn collega moet op tijd komen. En die informatie kan vervolgens helpen om veel duidelijker te bepalen wat je nodig hebt. Misschien wil je een grens aangeven. Een verwachting uitspreken. Een gesprek voeren. Of misschien ontdek je dat je vooral last hebt van een verwachting die je zelf hebt ingevuld, maar nooit hebt uitgesproken. Reflectie betekent voor mij dus niet dat je het gedrag van de ander goedpraat. Het helpt je om onderscheid te maken tussen: wat gebeurt er? wat doet dat met mij? wat vind ik daarin belangrijk? waar heb ik daadwerkelijk invloed op? Niet alles wat je ziet, hoef je meteen te veranderen En daar zit misschien wel het lastigste stuk. We zijn op het werk behoorlijk oplossingsgericht. Probleem gezien? Oplossen. Maar reflectie vraagt soms dat je iets nét iets langer laat liggen. Dat je niet onmiddellijk van inzicht naar actie schiet, maar eerst probeert te begrijpen wat je eigenlijk ziet. Want als jij bijvoorbeeld merkt dat je steeds geïrriteerd raakt wanneer collega's niet uit zichzelf initiatief nemen, kun je onmiddellijk gaan bedenken hoe je ze actiever krijgt. Je kunt ook eerst onderzoeken: Waarom vind ik het zo belangrijk dat zij zelf initiatief nemen? Wat doe ík op de momenten dat ze dat niet doen? Neem ik het dan misschien over? En ineens kijk je niet meer alleen naar het gedrag van je collega's. Je kijkt naar wat er tussen jullie gebeurt. Dáár wordt een spiegel interessant. Niet omdat jij het probleem bent, maar omdat je iets ontdekt waar je zelf invloed op hebt. Kijk deze week eens naar één situatie Je hoeft niet meteen je hele werkende leven onder de loep te nemen. Kies één situatie. misschien iets waar je je deze week aan hebt geërgerd. een gesprek dat je hebt uitgesteld. een moment waarop je tóch weer werk hebt overgenomen. of iets waar je veel langer over bleef nadenken dan je eigenlijk wilde. En stel jezelf niet alleen de vraag: Hoe los ik dit op? Maar ook: Wat laat deze situatie mij over mezelf zien? Misschien zit het antwoord in een waarde die belangrijk voor je is. Een grens die je niet hebt uitgesproken. Een verwachting waarvan de ander niet eens weet dat je die hebt. Of een patroon dat ooit heel nuttig voor je was, maar nu minder goed werkt. Je hoeft daar niet onmiddellijk iets mee. Eerst zien wat er gebeurt, is al beweging. De Werkspiegel™ Om je daarbij te helpen heb ik De Werkspiegel™ gemaakt. Daarin vind je tien herkenbare situaties uit het werkende leven van irritatie en grenzen aangeven tot controle houden, verantwoordelijkheid overnemen, jezelf aanpassen en moeilijke gesprekken uitstellen. Iedere situatie bevat een vraag die je helpt om niet alleen naar de gebeurtenis te kijken, maar ook naar wat deze bij jou zichtbaar maakt. Download hier De Werkspiegel™ Op weg naar... Meer Bewustzijn. Meer Aanwezigheid. Meer Afstemming. Meer ruimte om te Stralen.
Je hebt kennis. Ervaring. Verantwoordelijkheid. En toch merk je soms dat je vastloopt. Niet omdat je je werk niet begrijpt, maar omdat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt. Je denkt veel na voordat je iets zegt. Je past je aan aan wat de situatie vraagt. Je neemt verantwoordelijkheid, lost problemen op en blijft doorgaan. Van buiten lijkt alles onder controle. Maar van binnen knaagt er iets. Je voelt dat er meer in je zit. Dat je meer jezelf zou willen zijn in gesprekken. Duidelijker je grenzen aangeven. Met meer rust keuzes maken. Minder bezig zijn met wat anderen verwachten en meer met wat voor jou klopt. Dat is precies waarom ik het B.A.A.S.™ Kompas heb ontwikkeld. Werk als spiegel Ik geloof dat werk veel meer is dan een plek waar je prestaties levert. Werk laat zien hoe je omgaat met spanning. Hoe je communiceert. Hoe je keuzes maakt. Waar je energie van krijgt. En waar je jezelf misschien nog inhoudt. Je werk is een spiegel. Niet om jezelf te beoordelen, maar om jezelf beter te leren begrijpen. Want duurzame ontwikkeling begint niet met nóg een communicatietechniek of leiderschapsmodel. Ze begint met bewust worden van wat er in jou gebeurt. Het B.A.A.S.™ Kompas Het B.A.A.S.™ Kompas is geen stappenplan dat je één keer doorloopt. Het is een kompas waarop je steeds opnieuw kunt terugvallen wanneer je merkt dat je vastloopt, twijfelt of behoefte hebt aan richting. Bewust Je ziet wat er werkelijk gebeurt. Je krijgt inzicht in je gedrag, overtuigingen, emoties, communicatie en de patronen die invloed hebben op hoe je werkt en samenwerkt. Aanwezig Je ontdekt wat voor jou belangrijk is. Je leert luisteren naar je waarden, talenten, grenzen en intuïtie. Niet wat hoort, maar wat klopt. Afgestemd Je brengt naar buiten wat er van binnen leeft. Je spreekt uit wat belangrijk voor je is, voert moeilijke gesprekken met meer vertrouwen en blijft jezelf, ook wanneer de druk toeneemt. Stralend Je neemt je plek in. Niet door harder te werken of jezelf groter te maken, maar doordat je keuzes maakt die passen bij wie je bent. Daardoor ontstaat rust, plezier, energie en meer impact. B.A.A.S.™ worden over je eigen koers Voor mij betekent persoonlijk leiderschap niet dat je overal controle over hebt. Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor hoe jij aanwezig wilt zijn. Dat je leert herkennen wat je energie kost. Dat je durft uit te spreken wat belangrijk voor je is. En dat je keuzes maakt die passen bij de persoon die je wilt zijn. Dat is voor mij B.A.A.S.™ zijn. Niet de baas over anderen. Maar de baas over je eigen koers. Het mooie is dat dit geen eindpunt is. Het is een ontwikkeling waar je steeds opnieuw voor kunt kiezen. Iedere nieuwe uitdaging, ieder lastig gesprek en iedere verandering nodigt je uit om opnieuw stil te staan bij de vraag: Hoe wil ik hier aanwezig zijn? Het B.A.A.S.™ Kompas helpt je om daarop een antwoord te vinden. Niet door je te vertellen wie je moet zijn. Maar door je steeds weer terug te brengen naar wie je werkelijk bent. Daar begint duurzame groei. Niet met harder werken. Maar met anders kijken. Op weg naar... Meer Bewustzijn. Meer Aanwezigheid. Meer Afstemming. Meer ruimte om te Stralen. In de komende artikelen deel ik inzichten, praktijkvoorbeelden en reflecties die je helpen om met meer bewustzijn, vertrouwen en authenticiteit te werken en leiding te geven. Misschien herken je jezelf in één van die verhalen. En misschien ontdek je dat de verandering waar je naar op zoek bent niet begint buiten jezelf, maar juist van binnen.
Laad meer +
Een potentiële samenwerking begint alijd met een ontmoeting in de vorm van een kennismakingsgesprek.
Geen verkoopmoment. Geen verplichting.
Wel een open en eerlijk gesprek waarin we samen kijken:
Je hoeft het nog niet te weten. Wel bereid te zijn om stil te staan. Er is ruimte voor reflectie, rust en voor wat nog geen woorden heeft.