Het interessante aan irritatie is dat je eerste reactie vaak razendsnel komt.
- Wat irritant.
- Waarom doet hij dat nou weer?
- Kan ze dat niet gewoon zelf bedenken?
- Daar gáán we weer.
En voor je het weet, zit je midden in je oordeel.
Heel menselijk.
Maar als je daar even vertraagt, kun je iets anders onderzoeken.
Niet: mag ik me hier wel aan ergeren?
Wel: waarom raakt juist dit mij?
Stel dat je collega steeds te laat komt.
Misschien ontdek je dat betrouwbaarheid voor jou ontzettend belangrijk is. Of dat jij hard je best doet om rekening te houden met de tijd van anderen en verwacht dat anderen dat ook doen.
Dat geeft je andere informatie dan alleen: Mijn collega moet op tijd komen.
En die informatie kan vervolgens helpen om veel duidelijker te bepalen wat je nodig hebt.
- Misschien wil je een grens aangeven.
- Een verwachting uitspreken.
- Een gesprek voeren.
- Of misschien ontdek je dat je vooral last hebt van een verwachting die je zelf hebt ingevuld, maar nooit hebt uitgesproken.
Reflectie betekent voor mij dus niet dat je het gedrag van de ander goedpraat.
Het helpt je om onderscheid te maken tussen:
- wat gebeurt er?
- wat doet dat met mij?
- wat vind ik daarin belangrijk?
- waar heb ik daadwerkelijk invloed op?
Niet alles wat je ziet, hoef je meteen te veranderen
En daar zit misschien wel het lastigste stuk.
We zijn op het werk behoorlijk oplossingsgericht.
Probleem gezien? Oplossen.
Maar reflectie vraagt soms dat je iets nét iets langer laat liggen.
Dat je niet onmiddellijk van inzicht naar actie schiet, maar eerst probeert te begrijpen wat je eigenlijk ziet.
Want als jij bijvoorbeeld merkt dat je steeds geïrriteerd raakt wanneer collega's niet uit zichzelf initiatief nemen, kun je onmiddellijk gaan bedenken hoe je ze actiever krijgt.
Je kunt ook eerst onderzoeken:
- Waarom vind ik het zo belangrijk dat zij zelf initiatief nemen?
- Wat doe ík op de momenten dat ze dat niet doen?
- Neem ik het dan misschien over?
En ineens kijk je niet meer alleen naar het gedrag van je collega's.
Je kijkt naar wat er tussen jullie gebeurt.
Dáár wordt een spiegel interessant.
Niet omdat jij het probleem bent, maar omdat je iets ontdekt waar je zelf invloed op hebt.
Kijk deze week eens naar één situatie
Je hoeft niet meteen je hele werkende leven onder de loep te nemen.
Kies één situatie.
- misschien iets waar je je deze week aan hebt geërgerd.
- een gesprek dat je hebt uitgesteld.
- een moment waarop je tóch weer werk hebt overgenomen.
- of iets waar je veel langer over bleef nadenken dan je eigenlijk wilde.
En stel jezelf niet alleen de vraag:
Hoe los ik dit op?
Maar ook:
Wat laat deze situatie mij over mezelf zien?
- Misschien zit het antwoord in een waarde die belangrijk voor je is.
- Een grens die je niet hebt uitgesproken.
- Een verwachting waarvan de ander niet eens weet dat je die hebt.
- Of een patroon dat ooit heel nuttig voor je was, maar nu minder goed werkt.
Je hoeft daar niet onmiddellijk iets mee.
Eerst zien wat er gebeurt, is al beweging.
De Werkspiegel™
Om je daarbij te helpen heb ik De Werkspiegel™ gemaakt.
Daarin vind je tien herkenbare situaties uit het werkende leven van irritatie en grenzen aangeven tot controle houden, verantwoordelijkheid overnemen, jezelf aanpassen en moeilijke gesprekken uitstellen. Iedere situatie bevat een vraag die je helpt om niet alleen naar de gebeurtenis te kijken, maar ook naar wat deze bij jou zichtbaar maakt.
Op weg naar...
Meer Bewustzijn.
Meer Aanwezigheid.
Meer Afstemming.
Meer ruimte om te Stralen.
Kennismaken
Een potentiële samenwerking begint alijd met een ontmoeting in de vorm van een kennismakingsgesprek.
Geen verkoopmoment. Geen verplichting.
Wel een open en eerlijk gesprek waarin we samen kijken:
- waar je nu staat
- wat er bij jou speelt
- en of mijn manier van werken past bij wat jij nodig hebt
Je hoeft het nog niet te weten. Wel bereid te zijn om stil te staan. Er is ruimte voor reflectie, rust en voor wat nog geen woorden heeft.